It's been 2 weeks since i've lost him.. He was there with me once, then he's gone. He never even told me that he's going away. Nagulat nalang ako nawala siya. Sometimes i get a chance to see him.. be with him.. but I really don't know who he is. wala na. wala na yung dating Siya. Worse? he became a stranger. hndi ko alam kung san siya napunta. kung kusa ba siyang lumayo or may kumuha lang sa kanya?.. may nagpumilit bang ilayo siya sakin?...
We usually do things together before. Spend hours on the phone, ngayon wala na. Kada magriring ung telepono, umaasa ako na siya ung tumatawag. Na sana pagsagot ko, boses niya ung maririnig ko. pero hindi. hindi na ata niya naaalala ultimo yung telephone number ko. Before, we always go home together, I always wait for him. Kahit gano ka Late. Kahit gano kagabi. We walk together, side by side, sometimes we even hold hands, lalo pag maginaw. But now?... Wala na.
Wala nang together, meron na lang ALL together. Kasama yung buong company niya sa block nila. We're always with everyone. parang laging may party kapag uuwi kami. We never had the time to talk about each other. wala nang kamustahan. wala ng jokes. wala ng bonding. wala ng "namiss kita" wala ng "kmusta ka na?" wala nang "ok ka lang ba?". Wala na lahat.
Maybe I was just used to being with him. Masyado akong naniwala na nadyan lang siya para sakin. Na may Forever talaga, na may angel talaga, na wala naman na pala. akala ko maayos parin lahat, naniniwala akong hindi siya nawawala, na andyan parin siya, na hindi parin niya ko iniiwanan.. Pero mahirap lokohin ang sarili eh. Ndi ko nagawa, lumabas rin yung totoo. Masakit. Sobra. ang daming nawala kasama niya. "I will protect you until I die", yung "I will never let you fall", yung "hinding hindi kita iiwanan", yung "iiwananan ka ng lahat, pero ako hindi". Asan na lahat?.. Wala na. Yung lamig ng boses niya habang sinsabing "wag kang malungkot".. Naglaho kasabay ng pagpatak nung luha ko.
Mula nung araw na unti unti na siyang nawawala, walang araw na hindi ako umiyak. I always wanna be happy. I love to laugh. Pero parang nawala ko rin ata yung sarili ko, kasabay niya.
Hindi ko masabi sa kanya lahat. Natatakot ako. Natatakot akong sabihin na "pwede ka na bang bumalik? miss na miss na kasi kita eh".. Natatakot ako na sa kada titingin ako sa mga mata niya, lalo akong nangungulila.. at lalo kong hindi matanggap na wala na. Na tapos na lahat. Na kahit magunaw ung mundo, hinding hindi na siya babalik. Hindi na.
Every beautiful movie has to end. Every fireworks dispaly only last for minutes. Every bubble blown has to pop. Tulad namin. kailangan din matapos. wala na. wala nang maibabalik. dahil walang nasimulan.
One day, nagulat na lang ako, nandyan sya sa harap ko, he lifted me and hardly let me fall.. literally. He was my Lifter nung cheering. And just like every flyer, I Fell. I fell in love with him. Stupid me. Sobrang Stupid.
We became friends, bestfriends, almost lovers, but never were. Hanggang dun na lang un. BestFriend niya ko, at ganun di ako sa kanya. Nothing more. naging masaya kami. We spend everything together. Promised a lot to each other. Gave a lot. and now, I lost everything.
Wala na siya, i never thought na mula palang nun, bilang na pala ung mga araw namin. Na pagkatapos ng laro nila, tapos narin ung palabas namin. :(
Ndi ko alam kung san ako lulugar, hindi ako pwedeng humingi ng kahit ano sa kanya dahil masasaktan lang ako. Wala siyang obligasyon sakin. Kaibigan lang niya ko. Bakit nga ba hindi ko naisip na pwede niya kong iwanan kahit na anong oras. Na bawal ako magreklamo. Bwal ako pumalag. Pwede lang akong masaktan. Umiyak. Manahimik. Hanggang dun lang ang parte ko sa natapos naming palabas.
And now, here I am. Wishing na sana bumalik pa siya. Na sana maranasan ko pa ulit lahat. Na sana makita ko ulit ung mga ngiti na nabibigay namin dati sa isa't isa...
Ngayon wala na siya. May kasama na siyang iba. May nagpapangiti na sa kanyang iba. May mahal na ata siya. Na hanggang ngayon hindi ko parin kayang itanong sa kanya... "Mahal mo na ba siya?".. Dahil alam ko sa sarili ko na ayokong marinig ung sagot. At kung marinig ko man, hindi ko kakayaning tanggapin.
Eto ako, Umaasa parin.
Naghihintay.
Kahit alam kong wala na.
Minsan kada makikita ko siyang palayo, gusto ko nalang magkabit ng karatula sa harap niya na:
"DEAD END, PLEASE MAKE A U-TURN"
Maybe, Just maybe...
Makita niya na may nasagasaan siya,
na dapat balikan.
:'(
+Masakit+
We usually do things together before. Spend hours on the phone, ngayon wala na. Kada magriring ung telepono, umaasa ako na siya ung tumatawag. Na sana pagsagot ko, boses niya ung maririnig ko. pero hindi. hindi na ata niya naaalala ultimo yung telephone number ko. Before, we always go home together, I always wait for him. Kahit gano ka Late. Kahit gano kagabi. We walk together, side by side, sometimes we even hold hands, lalo pag maginaw. But now?... Wala na.
Wala nang together, meron na lang ALL together. Kasama yung buong company niya sa block nila. We're always with everyone. parang laging may party kapag uuwi kami. We never had the time to talk about each other. wala nang kamustahan. wala ng jokes. wala ng bonding. wala ng "namiss kita" wala ng "kmusta ka na?" wala nang "ok ka lang ba?". Wala na lahat.
Maybe I was just used to being with him. Masyado akong naniwala na nadyan lang siya para sakin. Na may Forever talaga, na may angel talaga, na wala naman na pala. akala ko maayos parin lahat, naniniwala akong hindi siya nawawala, na andyan parin siya, na hindi parin niya ko iniiwanan.. Pero mahirap lokohin ang sarili eh. Ndi ko nagawa, lumabas rin yung totoo. Masakit. Sobra. ang daming nawala kasama niya. "I will protect you until I die", yung "I will never let you fall", yung "hinding hindi kita iiwanan", yung "iiwananan ka ng lahat, pero ako hindi". Asan na lahat?.. Wala na. Yung lamig ng boses niya habang sinsabing "wag kang malungkot".. Naglaho kasabay ng pagpatak nung luha ko.
Mula nung araw na unti unti na siyang nawawala, walang araw na hindi ako umiyak. I always wanna be happy. I love to laugh. Pero parang nawala ko rin ata yung sarili ko, kasabay niya.
Hindi ko masabi sa kanya lahat. Natatakot ako. Natatakot akong sabihin na "pwede ka na bang bumalik? miss na miss na kasi kita eh".. Natatakot ako na sa kada titingin ako sa mga mata niya, lalo akong nangungulila.. at lalo kong hindi matanggap na wala na. Na tapos na lahat. Na kahit magunaw ung mundo, hinding hindi na siya babalik. Hindi na.
Every beautiful movie has to end. Every fireworks dispaly only last for minutes. Every bubble blown has to pop. Tulad namin. kailangan din matapos. wala na. wala nang maibabalik. dahil walang nasimulan.
One day, nagulat na lang ako, nandyan sya sa harap ko, he lifted me and hardly let me fall.. literally. He was my Lifter nung cheering. And just like every flyer, I Fell. I fell in love with him. Stupid me. Sobrang Stupid.
We became friends, bestfriends, almost lovers, but never were. Hanggang dun na lang un. BestFriend niya ko, at ganun di ako sa kanya. Nothing more. naging masaya kami. We spend everything together. Promised a lot to each other. Gave a lot. and now, I lost everything.
Wala na siya, i never thought na mula palang nun, bilang na pala ung mga araw namin. Na pagkatapos ng laro nila, tapos narin ung palabas namin. :(
Ndi ko alam kung san ako lulugar, hindi ako pwedeng humingi ng kahit ano sa kanya dahil masasaktan lang ako. Wala siyang obligasyon sakin. Kaibigan lang niya ko. Bakit nga ba hindi ko naisip na pwede niya kong iwanan kahit na anong oras. Na bawal ako magreklamo. Bwal ako pumalag. Pwede lang akong masaktan. Umiyak. Manahimik. Hanggang dun lang ang parte ko sa natapos naming palabas.
And now, here I am. Wishing na sana bumalik pa siya. Na sana maranasan ko pa ulit lahat. Na sana makita ko ulit ung mga ngiti na nabibigay namin dati sa isa't isa...
Ngayon wala na siya. May kasama na siyang iba. May nagpapangiti na sa kanyang iba. May mahal na ata siya. Na hanggang ngayon hindi ko parin kayang itanong sa kanya... "Mahal mo na ba siya?".. Dahil alam ko sa sarili ko na ayokong marinig ung sagot. At kung marinig ko man, hindi ko kakayaning tanggapin.
Eto ako, Umaasa parin.
Naghihintay.
Kahit alam kong wala na.
Minsan kada makikita ko siyang palayo, gusto ko nalang magkabit ng karatula sa harap niya na:
"DEAD END, PLEASE MAKE A U-TURN"
Maybe, Just maybe...
Makita niya na may nasagasaan siya,
na dapat balikan.
:'(
+Masakit+
No comments:
Post a Comment